Love of Passion Cobra (เมียงู) ตอนที่ 6
วันเดียวกันมีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย มีอะไรอีกบ้างที่นิชคุณยังไม่รู้ คนร่างบางนอนไม่หลับทั้งคืนต้องให้คิดหลายเรื่องจนถึงรุ่งเช้า โดยเฉพาะงูเห่าน่าเกลียดน่ากลัวนั่นเป็นหลักที่ชวนคิดหนัก
นั่นสิน่ะ เค้ายังไม่รู้เรื่องงูเห่าตัวนั้นดีนัก ลืมไปว่ามันมีมาก่อนหน้านั้นแล้ว อุทยานป่าแห่งนี้ก็กว้างมากอยู่ มีหลุมบ่อศักดิ์สิทธิ์อะไรหรือเปล่า พอชุบเนื้อตัวก็ทองเหมือนเงาะป่าบ้าใบ้ได้มั้ย แต่นี่มันสัตว์เดรัจฉานอย่างงูเห่า ต้องมีอะไรสิที่ทำให้งูเจ้าตัวนั้นมีสภาพกึ่งมนุษย์
จะบอกว่าอัปลักษณ์ก็ไม่ได้ มันก็ไม่ได้น่าเกลียดน่ากลัวขนาดนั้นเช่นกัน...เหมือนเป็นกึ่งเทพกึ่งคน ในความเข้าใจของคนร่างบาง
อย่าลืมสิว่าพี่งูเห่าเคยทำอะไรให้เค้าบ้าง มันไม่เคยทำร้ายเค้าเลยสักครั้งเดียวแม้แต่ปลายเล็บ นิ้วก้อยและนิ้วเท้าก็ยังไม่เคยกัด มีแต่จะปกป้องตนจากสัตว์อื่นๆ ด้วยซ้ำ
และนี่เป็นครั้งแรกที่เค้ายิงแล้วมันก็พ่นพิษใส่ขากางเกงตัวเองเพื่อเอาตัวหนีรอดเท่านั้น
'พี่งูเห่า ฉันขอโทษ' นิชคุณเอ่ยในใจ
"ฉันจะออกไปตามงูเห่าของฉัน" คนร่างบางลุกนั่งจากเก้าอี้โซฟารับแขก
"อะไรน่ะ นายจะออกไปตามหามันงั้นเหรอ" ชานณวัฒิลุกตาม
"ใช่"
"แล้วฉันหล่ะ นายไม่ห่วงฉันเหรอ" ชานถาม
"ตอนนี้นายก็ดีขึ้นแล้ว นายกลับกรุงเทพไปก่อน ฉันเคลียร์ทางนี้แล้วจะตามไป ไม่กี่วันก็จะเปิดภาคเรียนแล้ว"
"ดูเหมือนว่านายจะแคร์ไอ้งูปีศาจนั่น ไม่เห็นเหรอมันทำฉันเกือบตาย แล้วยังพ่นพิษใส่นายอีก"
"เค้าทำเพราะต้องการหนีเอาตัวรอด ฉันเองต่างหากที่ยิง แล้วอย่าเรียกงูเห่าของฉันว่ามัน เพราะพี่งูเห่าของฉันไม่เคยทำร้ายฉันก่อน" นิชคุณเริ่มขึ้นเสียง พวกเค้าเริ่มทะเลาะกัน ชานณวัฒิคว้าข้อมือขาวเรียวบางกำจนรอบลำข้อ
"นายแคร์มัน นายรักไอ้งูเห่านั่น! การกระทำของนายมันฟ้อง! นายไม่ได้รักฉัน!" คำพูดของชานณวัฒิ
นิชคุณชะงักไปนิด อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้ เค้ารักงูเห่าของตัวเอง
"ยอมรับก็ได้ ฉันรักไอ้ปีศาจนั่น พอใจแล้วใช่มั้ยที่นายอยากรู้ แล้วก็ปล่อยฉัน" นิชคุณพูดแล้วก็บิดข้อมือตัวเองจากการจับกุม ชานณวัฒิรวบข้อมืออีกข้างของคนตัวเล็ก ต่างคนต่างยื้อแย้งกันไปมา
"ปล่อยฉัน! ชาน..."
"ไม่! ฉันไม่ปล่อย...ฉันรักนายนายก็รู้ ฉันไม่มีทางปล่อยให้นายไปหามันหรอก ถ้าอยากไปก็เป็นของฉันก่อน" ชานณวัฒิเหลืออด ผลักร่างเล็กล้มลงพนักโซฟาตัวยาว
"อุก ชาน!..." นึกไม่ถึง เพื่อนที่คบกันมา 3ปี จะมีอารมณ์ที่โหดร้ายแรง ตั้งแต่คบกันยังไม่เคยถึงไม้ถึงมือกัน
ชานณวัฒิเข้าไปซ้ำด้วยการปลุกปล้ำ นิชคุณก็ใช่ย่อยไม่ยอมแพ้เช่นกันป้องกันตัวเองสุดฤทธิ์ คนร่างยักษ์พยายามซุกไซร์ซอกคอแต่ไม่เป็นผล เพราะคนที่อยู่ใต้ร่างพยายามถีบไถส่ง
เมื่อไม่ได้ผลด้วยการใช้เท้าถีบ นิชคุณงับฟันเข้าที่หัวไหล่ชายหนุ่มใหญ่อย่างแรง
"อ้อยยยยยย!!!" ชานณวัฒิร้องเสียงดังยอมปล่อยร่างอ้อนแอ้นของนิชคุณ คนร่างบางผลักร่างใหญ่ยักษ์ออกห่างรีบลุกขึ้นวิ่งหนี
คนตัวใหญ่เห็นปืนด้ามยาววางที่โต๊ะตัวเตี้ยรองตรงหน้าก็รีบหยิบขึ้นแล้วเล็งไปที่ร่างเล็ก ที่วิ่งกำลังจะพ้นประตูบานกระจกใบใหญ่เชื่อมเข้าออกของบ้าน
"หยุด! ไม่งั้นฉันยิงนาย!"
นิชคุณหยุดเท้ากึกชะงักยืนค้างขวางประตูทางออก ชานณวัฒิก้าวเข้าไปพร้อมปืนที่ยกขึ้นที่หัวไหล่เตรียมยิงทันที คนตัวเล็กหันหน้ากลับมาเผชิญอย่างไม่กลัวตาย ยอมเดินเข้าไปใกล้ให้ปืนลูกซองจี้ที่อกข้างขวา
"ยิงฉัน"
"ห่ะ" ชานเบิ่งตาเล็กน้อยแล้วอุทานเสียงเบา
นิชคุณจับปากกระบอกปืนไว้แน่น เค้ายอมตายดีกว่าอยู่กับคนที่ไม่ได้รัก
"ฉันบอกให้ยิง" คนร่างบางท้า
ชานณวัฒิอึ้ง นิชคุณยอมตายเพื่อไอ้งูเห่าตัวนั้น
"ฉันบอกให้ยิงยังไงเล่า!!!" นิชคุณตวาด
ปัง!!
"ฮึกกก!!อ๊ะ" คนร่างยักษ์สะดุ้ง เค้าเผลอกดปืนไกยิงนิชคุณจริงๆ
"คุณ" อุทานเสียงไม่เบานัก นิชคุณปล่อยปากกระบอกปืนถลาถอยตามแรงยิงอย่างจัง เข่าอ่อนทรุดได้ชั่วครู่ก็แข็งขืนยืนใหม่
กระสุนทะลุหน้าอกด้านขวาอย่างจังเช่นกัน เลือดไหลเป็นทางจนต้องเอามือกุมบาดแผล
"พอใจแล้วใช่มั้ย" เสียงท่อนแท่นเอ่ยกล่าว น้ำตาเอ่อคลอหน่วยเบ้าตาแต่กลั้นเสียงเอาไว้
ชานณวัฒิยืนค้างเติ่ง ปืนที่อยู่ในมือร่วงหล่นลงเองอัตโนมัติและเข่าอ่อนทรุดตรงหน้าคนร่างบาง
นิชคุณกัดฟันด้วยความเจ็บปวดบาดแผล มองคนกำลังกลายเป็นอดีตเพื่อน พอตนเองไม่สนแล้วก็ปลีกตัวออกห่าง มองออกไปที่ป่าลึกที่อยู่อาศัยของอีกตัว
"ฮึก...อ๊าา!" นิชคุณฝืนประคองสติเดินเข้ามาในป่าลึกโซซัดโซเซ กลิ่นคาวเลือดคลุ้งติดตัวและตลบอบอวลไปในกลางอากาศ เรียกความกระหายหิวของสัตว์บางตัวให้ได้กลิ่น
เค้าไม่รู้จะไปตามหาพี่งูเห่าได้ที่ไหน มองรอบไปทั่วป่าแล้วลายสายตา ตัวเองเริ่มรู้สึกหนาวตัวก็ขาวและหน้าซีดรวมไปถึงเหงื่อกุมทั้งหน้าผาก
"ฮึก" นิชคุณกัดฟันเดินไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย
ขณะที่เดินไปตามทางอยู่สายตาพร่ามัว สายตาเลือนมองอะไรไม่ค่อยเห็น จะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่ จังหวะของอีกฝ่ายเจ้างูเห่าในร่างสัตว์เดรัจฉาน มันกำลังบาดเจ็บเช่นกัน เลียแผลเจ็บของตนเองอยู่ใกล้แถวนั้น นิชคุณเหยียบเข้าที่หางอย่างจังจนมันสะดุ้งหันมาฉกกัดพ่นพิษใส่ทันควัน
ฟ่อ! สวบ!
"เฮือก!อ่ะ!" คนร่างบางสะดุ้งเฮือกเหมือนมีอะไรฉกกัดเข้าที่ขาเค้าและก็ล้ม
งูเห่าได้สติเผลอฉกและพ่นพิษคนที่มันรักใส่ ด้วยความไวรีบกลายร่างกึ่งคนโฉบร่างบางเอาไว้ไม่ให้ล้มลงอยู่ในอ้อมแขน
ฟ่ออ
มันมองร่างบางที่ขาวซีดเผือดไร้สีฝาด แล้วเลยเห็นบาดแผลรอยเลือดชุ่มเสื้อผ้าที่หน้าอก เข้าใจว่าต้องถูกยิงเหมือนกับตนเช่นกัน และนี่ก็มาโดนตนพ่นพิษใส่อีก อย่างนี้นิชคุณไม่รอดแน่ๆ มันเขย่าร่างบางแล้วฟ่อให้ตื่น ตนเองเอาแต่ขู่คำรามและพ่นพิษใส่ผู้อื่นแต่รักษาผู้ใดไม่เป็น
ความสว่างในที่ใกล้กำลังหายไป ความดำมืดเข้าครอบงำ นิชคุณกระเสือกกระสนดิ้นรนหายใจและขัดขืน พิษงูเห่ากระจายเข้าเส้นเลือดไหลผ่านสู่หัวใจ
"เฮือก!"
ฟ่อออ!
เสียงขู่คำราม เสียงนี้มัน... นิชคุณเบิ่งตากว้างใช้แสงสุดท้ายในดวงตาที่มีมองหน้าตนที่เค้ารัก แขนที่มีแรงน้อยนิดค่อยๆ ช้อนขึ้นดวงหน้าคร้ามตอบ
"พะ พี่...งูเห่า" เสียงผะแผ่วเบาหวิว
ฟ่ออ!
มันฟาดงาฟาดหางของตนไปมา ไม่ยอมเสียคนรักตายไปแน่
ฟ่ออ!
งูเห่าอยากจะพูดได้ซะเหลือเกิน หากพูดได้ก็อยากตะโกนว่าห้ามตายเด็ดขาด!...นี่คือคำสั่ง!
นิชคุณยิ้มบางก่อนจะหมดวาระของเค้า ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจอ่อนและหลับตาลง มือบางเรียวที่ช้อนดวงหน้าใหญ่ที่หล่อเหลาห้อยหล่นลงทัน หมายความว่ามนุษย์ที่มันรักสิ้นใจแล้ว
เจ้ากึ่งงูกึ่งมนุษย์เสียใจทำอะไรไม่ได้ น้ำตาไหลพรากสองแก้ม โอบร่างบางเข้ามากอดรัดร่างที่ไร้ลมหายใจ
🐍🐍🐍🐍🐍
...........................................................
ตอนหน้าอวสานแล้วหน่า ต้องทำใจเรื่องของเค้ามันสั้นแต่จับใจความ บางคนรู้แล้วว่าสมองเค้าไม่ไปแล้ว เรื่องยาวเหยียดไปเค้าก็ไม่ค่อยชอบ แบบนี้แหละดีที่สุด จะมีเรื่องอะไรๆมาใหม่ต้องตามติดกันต่อไป อัพเมื่อไหร่เค้าบอกไม่ได้ อยากติดตามเค้าก็ที่บล็อกนี่และทางเฟสเน้อ
เฟสชื่อ: ระหกระเหินมาจากบอร์ด Secret Zoo
ไหนๆ ก็โฆษณาให้ทางเวปเฟสนี้ซะเลย
เจอกันตอนต่อไปและเรื่องหน้า ไปล่ะ...อ่านให้สนุก
🐍🐍 ฟ่อ ฉึกฉึก กัดซะเลย ฟ่อออ!!!
สนุกดีจ้ะ
ตอบลบ