Love of Passion Cobra (เมียงู) ตอนที่ 5
งูจงอางเพศผู้และเพศเมีย เมื่อพวกมันได้อยู่ด้วยกันแล้วก็คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วสิน่ะ นิชคุณมองพวกมันสองตัวที่เค้าปล่อยเข้าป่าสู่ธรรมชาติ
งูเห่าก็เห็นว่าคนที่ตนหวงปล่อยสัตว์เดรัจฉานเช่นเดียวกับตนเข้าสู่ผืนป่า ต่างฝ่ายชูหน้าจ้องกัน ไม่ได้คิดเข้าว่าอันนี้ถิ่นของกูน่ะ
"พวกมันก็ได้อยู่ด้วยกันแล้ว เราก็กลับกัน" นิชคุณเอ่ย
ชานณวัฒิเห็นความดีในตัวคนเล็กก็ยิ้มบาง อยากให้นิชคุณเห็นความดีในตัวเค้าบ้าง
"คุณ เดี๋ยวก่อน" ชานคว้ามือบาง นิชคุณกำลังจะเดิน หยุดแล้วหันมองมือตัวเองถูกกุมจับ "ฉันชอบนายน่ะ" ชานณวัฒิบอกความในใจ
"ฉันรู้"
"แล้วทำไมนาย..." ชายหนุ่มร่างยักษ์ไม่เข้าใจ
"ฉันไม่แน่ใจ ยังไม่อยากยอมรับความรู้สึกที่ฉันมีให้นายในตอนนี้ มันคือความรักแบบไหน แบบเพื่อน...หรือแบบคนรัก" นิชคุณเชิดหน้าตอบ อาจจะตอบแบบคนหยิ่งไปหน่อย
"ไม่เป็นไร นายยังไม่แน่ใจแต่ฉันจะรอ ฉันก็บอกความรู้สึกฉันแล้ว" ชานยิ้ม ถึงแม้คนตัวเล็กจะไม่ได้ปฏิเสธความรักของเค้า ก็จะรอคนตรงหน้าเปิดใจให้สักวันหนึ่ง
งูเห่าเห็นการกระทำของทั้งคู่หมดก็อดโมโหหึงหวงไม่ได้ อะไร...ทำไมเจ้ามนุษย์ที่ตนหวงไม่ปฏิเสธออกไป มัวแต่ยืนให้เจ้านั่นกุมมือนั้นอยู่ได้
ฟ่ออ
นิชคุณและชานณวัฒิให้หันไปมองกับเสียงขู่ดังฟ่อที่ต้นไม้ใกล้ๆกัน มันขดพันกิ่งไม้อยู่บนนั้น
"งูเห่า ระวังนะคุณ"
นิชคุณสลัดมือตัวเองออกแล้วมายืนขว้างเอาไว้เผื่อพี่งูเห่าจะพุ่งทะยานใส่เพื่อนชายของตน เมื่อครู่คงจะเห็นภาพบาดใจและคงจะโกรธเคือง แย่แน่ๆ ชายหนุ่มว่าในใจ ใช้สายตากลมโตอ้อนวอน
ฟ่ออ
งูเห่ามันฟ่อแล้วฟ่ออีกรู้สึกเสียใจ คนกับคนต้องรักกันสิน่ะ คนกับงูรักกันไม่ได้ มันเลื้อยหนีอย่างเร็วเข้าป่า
"พี่งูเห่า!" นิชคุณตะโกนเรียกจะวิ่งตามไป
"คุณ! จะไปไหน" ชานคว้าข้อมือไว้ทัน
'ก็จะไปตามพี่งูเห่าของฉันน่ะสิ' ชายหนุ่มบางตอบในใจแล้วสลัดมือออก
"คุณเลี้ยงงูเหรอ" ชานถาม นิชคุณชะงักเท้ากึกเมื่อก้าวไปได้ก้าวเดียว หันมองเพื่อนตัวเอง
"ใช่ ฉันเลี้ยงงูเห่า เลี้ยงมาตั้งแต่เด็กๆ ฉันมันตัวประหลาด ไม่เคยเล่าให้นายฟัง มันก็ไม่เคยทำร้ายฉัน
มันหวงฉันเสียอีก...แล้วตอนนี้ก็คงจะหึงแล้วก็งอนฉัน ฉันต้องรีบไปง้อ"
"อะไรน่ะ มันหวงนายงั้นเหรอ" ชานณวัฒิต้องอึ้งและแปลกใจรอบสอง
"ใช่ นายเคยได้ยินมั้ยงูหวงไข่" ชานพยักหน้า "ฉันโตมากับป่าอุทยานแห่งนี้ ฉันเกิดมาก็มีงูเห่าตัวนี้อยู่ใกล้แล้ว มันไม่เคยทำอะไรฉัน งูเห่าตัวนี้...อาจจะเป็นเจ้าถิ่นป่า มันถึงไม่เคยทำร้ายฉันแล้วก็พ่อ ฉันขอตัวก่อนน่ะ ไม่รู้เลื้อยหนีไปทางไหนแล้ว" นิชคุณดึงมือกลับแล้วออกวิ่ง
"คุณ! เดี๋ยวก่อนสิ!" ชานณวัฒิตะโกนตามหลัง ดูเหมือนนิชคุณจะแคร์ไอ้งูเห่าตัวนั้น
"พี่งูเห่า!"
โชคดีที่ขับรถมาจอดในอุทยานใกล้ๆ น้ำตกกองแก้วลำตะคองเล็กจึงพอวิ่งมาที่นี่ได้ นิชคุณสอดส่ายหาร่างเล็กๆที่เลื้อยอย่างว่องไวขนาด
พุ่มหลังต้นไม้ใหญ่แถวนั้น ดวงตารีและครึ่งท่อนล่างที่เป็นลำตัวของงู ปกติไม่ใหญ่เท่ากับท่อนขาสองข้างของคน ท่อนบนเป็นมนุษย์ตัวใหญ่บึกบึนผิวสีแทนมีแขนสองข้างเหมือนกับมนุษย์ทั่วไปเล็บยาวดำเฟื้อย ใบหน้าก็คล้ายคนธรรมดาเช่นกัน แต่เวลามันแยกเขี้ยวก็น่ากลัวแชร่บสองลิ้นแฉก มันจ้องคนจากด้านหลังที่ทำให้ตนต้องรู้สึกเสียใจแล้วหลบมาทำใจอยู่ที่น้ำตกที่นี่
ฟ่อ
ฟึด
เสียงขู่ฟ่อเบาๆ และอาการหายใจฟึดฟัด อยากจะรั้งมนุษย์ผู้นั้นไว้เป็นของตนแต่เพียงผู้เดียว แต่ร่างกายของตนเองไม่ให้ เป็นได้แค่ครึ่งคนครึ่งงูอยู่อย่างนี้ กลับกลายร่างเป็นงูเห่าตามเดิมและทำใจ ใครมันจะยอมรับได้กับสภาพของตน ยอมเลื้อยออกมาปรากฏข้างกายร่างบาง
ฟ่อ
ฟึด
"พี่งูเห่า" นิชคุณยิ้ม ทรุดเข้าไปนั่งกอดเจ้างูเห่าไม่กลัวที่จะถูกกัด มันหน้าหงอยและคอตก "โอ๋ๆ ไม่เศร้าซี้ มาง้อแล้วนี่ไง" น่า รัก...
ฟึด
มันเชิดหน้าหนีหัน มีงี้ด้วยเหรองูเห่างอนใส่ นิชคุณยิ้ม
"เอ... สงสัยคืนนี้คงต้องนอนคนเดียวอีกแล้วซะละมั้ง" เปรยตรงหน้าไปกับอากาศ
ฟ่อ
มันหันหน้ามาควับทันทีที่ได้ยินแบบนั้น อ้าปากค้างหน้าเหวอเลยทีเดียว ปิติดีใจรีบเลื้อยลำตัวพันรอบกายคนร่างบางแล้วแนบปากลงกับแก้มขาวเนียน
"จะ...จูบเหรอ?" นิชคุณตาโตเล็กน้อย มือลูบคลำตรงที่ปากงูทาบทับแล้วรู้สึกเขินชอบกล งูเห่ามันพยักหน้าและคนร่างบางต้องเบิกตาโตขึ้นอีกนิดความอายหายไป เมื่อกี้มันพยักหน้าเหรอ
งูอะไรจะฉลาดเกินมนุษย์มนา อย่างนี้มันงูปีศาจชัดๆ อะไรจะเข้าใจคนได้ นิชคุณหลบหน้าร้อนผะผ่าว สงสัยคงต้องทำความรู้จักงูพวกนี้เสียใหม่
ชานณวัฒิแอบเห็นทั้งหมด คนร่างยักษ์แอบเดินตามมา งูเห่ารู้ก็หันมาแลบลิ้นแชร่บใส่เหมือนเยาะเย้ยใส่ว่าตัวมันสำคัญเพียงใด
"ที่นายไม่มีความรู้สึกให้ฉันเพราะไอ้งูเห่าตัวนี้ใช่มั้ย" พูดเบาๆ
กลางคืน
นิชคุณหลับแล้วแต่ชานณวัฒินอนไม่หลับ ก่ายหน้าผากคิดหาทางแยกคนที่เค้ารักออกห่างจากไอ้งูบ้าๆ นั่น
ฟ่อ
"หือ?" เสียงอะไร ชานณวัฒิได้ยินเสียงอะไรฟ่ออยู่หน้าห้องใกล้กับห้องนิชคุณติดกัน
ฟ่ออ
อีกแล้ว ชายร่างยักษ์ลุกขึ้นนั่งลังเลใจจะออกไปดูดีหรือไม่ สักพักก็ลุกออกไปดูจริงๆ
ชานณวัฒิค่อยๆ ย่องปิดประตูห้องตัวเองให้เงียบสนิทที่สุด แล้วมองหาอะไรแข็งๆ พอเป็นอาวุธขึ้นมาอยู่ในมือ พบไม้ตีกอล์ฟของนิชคุณพอจะเป็นอาวุธฟาดหวดได้ แล้วย่องเบาๆ หาเสียงประหลาดนั้น เดินดูรอบๆ บริเวณก็เจองูเห่ามารผจญหัวใจที่ตัวเองเกลียด มันนิ่งอยู่นอกชานวิวระเบียง ยกไม้ขึ้นกำลังหวดฟาดแล้ว แต่ต้องตาเหลือกตาลานเท่าไข่ห่าน
จากงูเห่าตัวธรรมดา 5เมตร กลายร่างเป็นครึ่งคนครึ่งงู ไม้ตีกอล์ฟที่ถืออยู่ก็ร่วงหล่นดังเคล้งทำให้งูเห่าตัวใหญ่นั้นสะดุ้งตกใจหันมาเห็น แล้วก็คำรามแผ่แม่เบี้ยใส่
ฟ่อออ!!
"เฮ้ย! ฮื่อออ! ปะปะ...ปีศาจ!" งูเห่าครึ่งคนตวัดหางใหญ่พันรวบเอาร่างของชานณวัฒิมารัดจนแน่น
ฟ่ออ!!
"ยะ อย่า...อย่าทำอะไรฉันน่ะ ฉันกลัวแล้ว"
ร่างครึ่งคนท่อนบน มันชะโงกหน้าและตัวเข้าไปใกล้กับหน้าของชานณวัฒิ ชายหนุ่มร่างยักษ์หลับตาปี๋ มันจะกัดคอเค้าหรือเปล่า
เปรี้ยง!
ฟ่อออ!!!
เสียงกระสุนจากปืนกระบอกยาวดังและแม่นยำ ยิงเข้าที่หัวไหล่ซ้ายครึ่งคนปีศาจและงู
งูเห่าฟ่อคำรามเสียงดังสนั่น มันร้องด้วยความเจ็บปวด หันไปเล่นงานมนุษย์ที่ยิงมันแต่ก็ต้องชะงักกึกทันควัน เพราะคนที่ยิงเป็นมนุษย์ที่มันหวงนักหวงหนา
นิชคุณหลับอยู่ตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นสัตว์เลี้ยงน่ารักของตน มองหาในห้องและห้องอาบน้ำไม่เห็นจึงออกมา เผื่อว่าพี่งูเห่าของตนจะออกมาข้างนอก ได้ยินอะไรเสียงดังเคล้งก็เดินมาดู ดีที่ว่าไฟในห้องรับแขกมืดสนิท ประตูบานหลักใหญ่ที่เชื่อมเข้าออกระหว่างบ้านพักชานวิวของตน เค้ายืนกลางห้องตรงนี้ยังเห็นหมดทุกอย่าง
คนร่างบางตกใจตาเบิ่งค้าง ตัวสั่นเทากับสิ่งที่เห็น ชานณวัฒิกำลังแย่
มันตัวอะไรกัน...ทำไมถึงน่าเกลียดน่ากลัวได้ขนาดนั้น ร่างกายท่อนบนเป็นคนและท่อนล่างเป็นลำตัวงู แล้วพี่งูเห่าไปไหนทำไมไม่มาปกป้องเรา นิชคุณร่ำร้องหาในใจ
'พี่งูเห่าช่วยที' ชายหนุ่มเพรียกหา
แต่เหมือนว่าคำร้องของของเค้าจะไม่ได้ผล หัวใจเต้นเร็วไม่เป็นจังหวะจนปวดหนึบทั้งขั้วหัวใจ บังคับความกลัวที่มีค่อยๆ มองหาสิ่งอื่นที่ไอ้ตัวประหลาดนั่นจะเข้ามาทำร้ายตนและเพื่อนของเค้า กลัวก็กลัวแต่ต้องทำใจปกป้องตนเอง
ปืนลูกซองยาวของพ่อที่เคยพกติดตัวเข้าป่าตลอดตอนยังมีชีวิตอยู่ นิชคุณกว่าจะก้าวไปเอาได้ แต่ตอนนี้ชานณวัฒิกำลังแย่อยู่น่ะ ยกปืนด้ามยาวขึ้นแล้วเล็งยิง ต้องขอบคุณพ่อที่สอนเค้ายิงปืนเช่นกัน
"คุณ ช่วยฉันด้วย" ชานณวัฒิเข้าไปรีบหลบด้านหลังบางทันทีเมื่อโดนปล่อย
และเมื่อเค้ายิง ตัวเองต้องตกใจเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ได้ ไอ้ปีศาจครึ่งคนครึ่งงูที่ว่าบาดเจ็บ หันกลับมาเล่นงานตัวเองแต่แล้วให้ตระหนักตรงหน้า มันคือปีศาจที่เค้าเห็นในห้องนอนตนเองเมื่อช่วงสายบ่ายเย็นวันนี้นี่เอง คิดว่าตัวเองตาฝาดที่ไหนได้คือความจริง แล้วมันก็กลับคืนร่างสู่ความตามจริงของมัน
นี่มัน...
"พี่งูเห่า" นิชคุณอุทานเสียงเบาหวิว
เป็นไปไม่ได้ นี่มันอะไรกัน ทำไมงูเห่าเจ้าสัตว์เลี้ยงของเค้า ทำไมเป็นแบบนี้ เป็นครึ่งคนครึ่งงู
ความลับของมันถูกเปิดเผย มันเสียใจมากจนน้ำตาคลอและไหลถ้านิชคุณมองไม่ผิด
ฟ่ออ
"พะ พี่งูเห่า"
ฟ่ออ!
สวบ
งูเห่าแผ่แม่เบี้ยแล้วพ่นพิษใส่ขากางเกงนิชคุณจนตัวเค้าเองเกือบถอยหลังไม่ทัน แล้วจึงรีบตะเกียกเลื้อยหนีอย่างสะบักสะบอม
นิชคุณมองตามหลังที่มันเลื้อยหนีไปจนลาลับแล้วทำให้รู้สึกผิดบาปในใจที่ไปยิง ทำไมเค้าไม่เอะใจใบหน้าคร้ามปีศาจนั่นเสียก่อน
...........................................................
มาต่อแล้วเน้อ
น่าติดตามมาก
ตอบลบ