Love of Passion Cobra (เมียงู) ตอนจบ

งูจงอางเพศผู้และเพศเมีย เฝ้ารอการฟักไข่ออกมาเป็นตัว  ก่อนหน้านี้ไข่บางฟองก็ถูกพ่องูแม่งูกลืนกินเข้าไป



ปกติแล้วตามธรรมชาติก็กินกันเองอยู่แล้ว  และที่ต้องทำแบบนั้นเพราะไข่บางฟองมีสิ่งผิดปกติ  หรือมีไข่ข้างในพิการ

  

ทว่า  หนึ่งในฟองฟักออกมามีลำตัวสีขาวเผือกตัวเล็ก  มันแตกต่างจากไข่อื่นๆมีดวงตาสีดำสนิท  ก็ใจหายคว่ำ...เห็นพ่องูและแม่งูเขมือบพวกพ้องพี่น้องของตน ค่อยๆ เลื้อยออกจากกองไข่หลบหลืบกลมกลืนไปกับดินอำพรางตัวไม่ให้พ่อและแม่งูเห็นแล้วรอให้ท่านทั้งสองเลื้อยออกไปจากใต้หลุมโพรงดิน  แล้วตนถึงจะออกไปจากที่นี่ได้

หลบอยู่นานจนมืดพลบค่ำพ่องูไม่อยู่แม่งูไม่ยอมเลื้อยไปไหน  ยังคงนอนหลับขดตัวกลมกกไข่ที่เหลือ  มีทางเดียวคือต้องค่อยๆ เลื้อยหนีออกไปไม่ให้รู้ตัว พยายามให้กลมกลืนกับดินเลื้อยไปตามผนัง  เมื่อเลื้อยโผล่พ้นออกมาได้ก็โล่งอกใจทันที  

พอออกมาไม่รู้จะเลื้อยไปที่ใด  สายตาของตนปรับแสงในที่มืดจับความเย็นและความอุ่นตามธรรมชาติ  แต่ตอนนี้ขอเลื้อยตัวเองให้รอดพ้นปลอดภัยก่อนจะดีกว่า  เดี๋ยวแม่งูตื่นขึ้นมาตนจะซวยถูกจับกินไปอีกราย  

3 ปีผ่านไป

หลังจากที่นิชคุณเสียชีวิต  ชานณวัฒิโบ้ยว่าโดนลูกหลงของเค้าไม่ได้ตั้งใจจะยิง  เค้าตั้งใจยิงไอ้ปีศาจครึ่งคนครึ่งงูแต่ดูเหมือนจะไม่มีใครเชื่อ  คนร่างบางหายเข้าไปในป่าลึก พวกคนในอุทยานก็พากันตามหาจนพบศพในสภาพยังดูดีไม่มีสัตว์ร้ายเกาะกินตามร่างกาย  ซ้ำยังพบรอยกัดของงูแผลลามเป็นวงกว้าง  สันนิษฐานง่ายๆ คือนิชคุณบาดเจ็บแต่มาถูกงูฉกกัดตายในกลางป่า  ชานณวัฒิจึงรอดจากพ้นคดีข้อหาไม่ได้ตั้งใจฆ่าแต่พลั้งมือเฉยๆ

อีกด้านมุมหนึ่งเช่นกันงูเห่ารอให้มนุษย์เข้ามาพบศพ  รออยู่นานโขเช่นกันแต่ก็ระแวดระวังภัยจากสัตว์ร้ายไม่ให้เข้ามาเกาะกินเนื้อคนรักของตนกอดเฝ้าศพ  

ตัวเค้าก็เป็นงูสัตว์เลือดเย็นร่างกายไม่ได้อุ่นถ้ามอบความอุ่นให้ได้ก็คงจะดีไม่ให้เนื้อตัวของคนตัวเล็กต้องขาวซีดเผือด  ลูบไล้ใบหน้าหวานที่ไร้สีฝาด ตนจะตราตรึงใบหน้านี้ไปจนวันตาย และขอสาบานว่าจะไม่กินเนื้อสัตว์หากหลีกเลี่ยงได้

เช้านี้เหมือนเคยเงียบเหงามาทั้งชีวิต คลุกคลีกับป่ามาเนิ่นนาน  ชะโงกหน้าชูคอมองเงาตนเองในน้ำ  สะท้อนถึงร่างมนุษย์อัปลักษณ์ขึ้นมาแล้วให้หายใจพรูยาว  ยื่นคอของตนดื่มกินน้ำในลำธารใหญ่เขตน้ำตกวังเหว  

น้ำในลำธารไหลหลากเรียบ  ช่วงจังหวะหนึ่งมีเศษใบไม้บินว่อนตกลงมาตรงหน้าที่ตนดื่มกินน้ำอยู่ชูคอขึ้นเมื่อกระหายน้ำเสร็จแล้วพอดี 

ฟ่อ

ตนเองหันไปมองข้างกายลำธารใหญ่ มีงูจงอางตัวใหญ่สีขาวเผือกตัวเท่าเค้าในร่างสัตว์  แผ่แม่เบี้ยทวงสิทธิ์ในความเป็นใหญ่ในผืนป่าแห่งนี้

ฟ่อ

เค้าก็แผ่แม่เบี้ยเช่นกัน  ตนต่างหากที่เป็นใหญ่ในป่าเขตแดนแถบอุทยานทั้งหมด

ฟ่อ

'ไม่ใช่  ข้าต่างหากที่ใหญ่กว่าเจ้า' มันอ่านใจงูเห่า

ฟ่อออ!

งูเห่าฟ่อเสียงดังกว่า

'หึ  อยากลองดีใช่มั้ย  เจ้าจะได้รู้...ว่าใครใหญ่กว่ากัน'  ว่าแล้วก็กลายร่างเป็นกึ่งเทพมนุษย์แผ่แม่เบี้ยซี่ฟันแหลมคมเหมือนแดร็กคิวล่าเล็บยาวดำเฟื้อย  แผ่นหลังทั้งแถบคือลายงูเห่าของเค้า ตรงกลางหลังมีบ.ไม้เป็นสัญลักษณ์ตัวใหญ่ของงูเห่า 

ฟ่อออ!!!

ไม่รอช้าเจ้างูจงอางตัวเผือกสีขาวกลายร่างกึ่งเทพมนุษย์เช่นกันทะยานจู่โจมเข้าหาสู่จ้าวงูเห่าตัวใหญ่

จ้าวงูเห่าอึ้งตาโตอย่างแปลกใจในพริบตา  มีงูประเภทเดียวกับตนในป่าแต่เป็นจงอาง  

ไม่จริง ไม่ใช่ 

งูจงอางกางเล็บทั้งสิบนิ้วพร้อมข่วนและจับหักคอได้ทุกเมื่อ  เห็นเช่นนั้นจ้าวงูเห่าก็ไวเช่นกันรีบรับภัยจากอันตรายร้ายทันที  คว้าแล้วยึดจับข้อมือสองข้างไว้ทัน  หางของพวกตนพันรอบกันแล้วรัดกันจนแน่น  

และต้องตกตะลึงอีกที่สุดคือใบหน้าที่ตนแสนจะคุ้นเคยเป็นอย่างดี 

เจ้ามนุษย์ที่ตนรักกลับชาติมาเกิดในร่างของงูจงอาง  กำลังพยายามยื่นหน้าแยกเขี้ยวเข้าจะกัดตนเสียให้ได้  

หัวใจของงูเห่าที่ไม่ได้เต้นแรงมานานเต้นระทึกหวั่นไหวจนปวดอกด้านซ้ายหนึบไปหมด  จงอางยังคงที่จะกำราบจ้าวงูเห่าใหญ่ให้ได้เมื่อไม่ยอมสู้กับตนเพื่อแข่งแย่งชิงตำแหน่งเจ้าผืนป่าแห่งนี้

จ้าวงูเห่าจ้องหน้า  เค้าไม่มีวันลืมใบหน้านี้ได้เด็ดขาด  ใบหน้ายังหวานตรึงสวยแต่นิสัยดุก้าวร้าวไม่ใช่นิชคุณคนเดิม  

นิชคุณไม่มีความทรงจำตอนยังเป็นมนุษย์เหลืออยู่  เจ้าตัวร่างบางเกิดมาเมื่อไหร่กันทำไมเค้าไม่รู้มาก่อน ตลอด 3ปีที่ตายไปตอนนั้นไปเกิดอาศัยอยู่ในท้องงูจงอางตัวใดกัน  

เป็นไปได้มั้ยจะเป็นงูจงอาง 2ตัวนั้นเมื่อครั้งนิชคุณปล่อยเข้าป่า ที่ให้กำเนิดแก่จงอางตัวผู้ตัวนี้ จ้าวงูเห่าคิดในใจแล้วก็ยิ้มบาง  เหมือนได้คนที่ตนรักกลับคืนมา 

ฟ่อออ!!!

ตนคิดว่าปล่อยให้อีกฝ่ายได้ผยองพองขนจนหนำใจแล้ว  เห็นทีว่าจ้าวงูเห่าอย่างเค้าต้องกำราบเสียที  

ฟ่อออออ!!!!

จ้าวงูเห่าขู่ฟ่อก้องคำรามเสียงใหญ่สนั่นป่า  นกน้อยใหญ่บินแหกกระเจิง  

จงอางหดตัวลีบถอยล่างทันที  

ฟ่อ! ฟึด! 

วงแขนเล็กยังถูกมือใหญ่จับกุมอยู่ จงอางหายใจฟึดฟัดอาการขัดใจอย่างรุนแรง  ดวงตากลมโตเลิ่กลั่กบอกว่ากลัวแล้ว  จ้าวงูเห่าเห็นแล้วก็ยิ้มปราบพยศเจ้างูจงอางอยู่หมัด  

ครานี้ล่ะจะปราบเจ้าให้ราบคาบ  จ้าวงูเห่าตัวใหญ่แปลงร่างเป็นมนุษย์เต็มสมบูรณ์พร้อมงูจงอาง  ช้อนมือเล็กให้โอบรอบลำคอของตนแล้วสอบก้นน้องจงอางขึ้นเอวของเค้า  แล้ววางร่างอ้อนแอ้นนั้นให้นอนลงราบกับดิน 

ฟ่อ  ฟึด

ขนาดปราบพยศแล้วยังเอียงหน้าหนีแล้วฟ่อใส่อีกเหมือนอยากจะฆ่าตนให้ตายพี่งูเห่ารู้ทันก็ยิ้มใส่  มือข้างหนึ่งช้อนดวงหน้าหวานให้รับจูบของตน

"อึก" 

พี่งูเห่าโอบกอดรอบจงอางด้วยความรัก จงอางรับรสสัมผัสแปลกประหลาดที่ไม่เคยพบ  รับจูบแบบไม่ประสีประสา  

และในห้วงมโนความรู้สึกจิตใต้สำนึกความเป็นมนุษย์กึ่งนึ่งของตัวเองผุดขึ้น  ภาพจากอดีตวันวานที่มีพี่งูเห่าอยู่ใกล้  จวบจนมาถึงวาระที่เขาต้องตายแล้วก็เบิ่งตากว้าง

"อ่ะ ฟ่อออ!!!"  จ้าวงูเห่ารับท่อนกายของเค้าเข้าไปในส่วนสงวนของน้องจงอาง  จงอางก็ร้องลั่นเพราะไม่ได้ตั้งตัวทัน  มัวแต่จำอดีตของตน

ใบหน้าคร้ามตอบผละจูบออกก็ซุกปากงับดูดเม้มที่ลำคอขาว  แล้วส่วนท่อนล่างของเขาก็ขยับเข้าออกร่างกายขาวเนียนเปล่งปลั่งแบบเนิบนาบ

"อ๊ะ!ห๊ะ!อื้มม!"  ร่างบางหลับตาปี๋รับรสสัมผัสจากร่างคร้ามใหญ่โต

ห่ะ...ใช่แล้ว  พี่งูเห่า

นิชคุณ  เราคือนิชคุณชาติที่แล้ว

"อ๊ะ!"

"ฟออ" ร่างใหญ่ครางในลำคอก่อนจะผละหน้าตนเองออก  ยกตัวเองขึ้นสูงเล็กน้อยช้อนขาเรียวยาวจงอางพาดแขนตนข้างหนึ่งแล้วเริ่มแรงเร็วขึ้น

"ฟออออ"  จงอางรับแรงสัมผัสจนวาบหวามให้รู้สึกเสียวขึ้นมาแทนที่

"อ่า"  พี่งูเห่ากัดฟัน  นานเท่าใดที่ไม่ได้ถูกปลดปล่อย หยาดดินเปื้อนตรงหน้าไม่ได้ทำให้เค้าคิดว่าร่างนี้จะสกปรกกลับชอบซะด้วยซ้ำอีก  จงอางกลับสวยงามในสายตาของเค้าตามธรรมชาติแวดล้อมรอบ  ร่างกายขาวเนียนผ่องใสยิ่งเหมาะกับธรรมชาติป่าไม้และน้ำในลำธารแห่งนี้ 

เมื่อจ้าวงูเห่าและจงอางสมสู่กันอยู่นานก็ปลดปล่อยน้ำรักใส่กันทั้งคู่  

"ฟอออ/ฟอออ"  

ร่างบางที่นั่งคร่อมตักบนคู่ของตน กลายเป็นเมียงูเห่าอย่างภาคเต็มตัว สองสายตาประสานกันพร้อมกับรอยยิ้มปรี่ที่ล้นเหลือ

ชานณวัฒิเรียนจบคนร่างใหญ่ก็ได้แต่งงานทันทีกับหญิงสาวที่พ่อแม่เลือกให้  เค้าไม่พอใจแต่ก็ขัดไม่ได้ ทำใจได้อย่างเดียว 

พอแต่งงานได้สามเดือนก็ขอทำการย้ายมาอยู่เขาใหญ่อุทยานแห่งชาติ มาเป็นผู้ดูแลป่าคนใหม่  ไม่ลืมที่จะพาภรรยาของเค้าย้ายมาด้วย

ป่า  ที่มีความทรงจำกับคนร่างบางเมื่อคราวก่อน

"ทางนี้คร้าบคุณชาน  งูตัวใหญ่มากครับ  อีกตัวสีเผือก"  ผู้ติดตามเล่า  เค้ารีบเดินตามไปเพื่อดู

เดินเข้ามาเห็นชานณวัฒิก็เตรียมยิงทันที  เค้าเกลียดงูที่สุด   

งูเห่าตัวเขื่องใหญ่กับงูจงอางสีเผือกน่าจับไปขาย  กำลังถูกมนุษย์ล้อมหน้าล้อมหลังไว้หมดจากพวกผู้ชาย

ฟ่อออ!

แล้วดูงูจงอางจะออกหน้ารับแทนงูเห่าซะด้วยสิ 

"มันแปลกนะครับ  งูพันธ์สองสายอยู่ด้วยกัน  ปกติเป็นศัตรูกัน"

"ไม่หรอก  งูพวกนี้มีเชื้อสายคล้ายกัน  เวลาขู่ฟ่อใส่ก็คล้ายกัน"

"อาจจะจริงครับ  เอาไงดีครับ"

"ยิงมัน"

"อะไรนะครับ  จะให้พวกผมยิงพวกมันรึครับ"

"ก็ใช่สิ  นายไม่ยิงฉันยิงเอง"

"แต่มันผิดกฏป่าน่ะครับ"

"ฉันไม่สน!"   ชานณวัฒิไกปืนขึ้นเล็งพวกมันสองตัว

ฟ่อออ!! 

งูจงอางทนไม่ได้ที่จะไม่ให้ตนกลายร่างเป็นมนุษย์เมื่อพี่งูเห่าร้องขอ  มันยอมเผยตนสู่สายตามนุษย์

"เฮ้ย!ปีศาจ!!"  ทุกคนที่ล้อมหน้าล้อมหลังร้องแหกปากกระเจิงป่าราบ  

ชานณวัฒิเบิกตากว้าง  อดีตที่ทำให้เขาไม่เคยลืมเลือนเกือบถูกงูเห่ารัดตายกำลังย้อนกลับมาอีกครั้ง  จะกลับมาทำร้ายเค้า  แต่นี่เป็นงูจงอางตัวใหญ่ที่จำแลงกายเป็นกึ่งงูกึ่งมนุษย์ มันมีอีกตัวที่อยู่ในป่าผืนแห่งนี้   

และที่ต้องตะลึงตาค้างที่สุดสำหรับเค้า งูจงอางที่มีใบหน้าของคนที่รู้จักก็คือนิชคุณ

'นิชคุณตายไปแล้วนี่  แล้วนี่มัน...'

ฟ่อออออ!!!!

นิชคุณหรือจงอางแผ่แม่เบี้ยคำรามเสียงดังใส่ชานณวัฒิคนร่างใหญ่ถือปืนในมือ  เหมือนตอนกำลังจะยิงใส่ตนอีกรอบเมื่อครั้งอดีต

"เอาไงดีครับ  ให้ฆ่ามั้ย" ผู้ติดตามป่าอีกคนพูด

ชานณวัฒิหัวใจเต้นแรง  เค้าไม่เชื่อในสายตาตนเอง  เค้าไม่อยากยิงนิชคุณ ความผิดบาปในครั้งนั้น  

นิชคุณได้อยู่กับคนที่เค้ารักแล้ว  มันคงจะเป็นโชคชะตาของพวกเค้าสองคนสิน่ะ  ให้กลายมาเป็นแบบนั้น เหมือนป้าคนขอทานที่เคยทายทักไว้

"พ่อหนุ่มคนนี้  ตายไปจะได้เกิดใหม่ จะนำพาโชคชะตาเปลี่ยนชีวิตใหม่ไปสู่ชีวิตครั้งสำคัญ"  เค้าเข้าใจป้าคนขอทานนั้นแล้ว  พวกเค้าควรอยู่ด้วยกันไม่ควรไปยุ่ง  ชายหนุ่มร่างใหญ่ลดปืนกระบอกเล็กลง

"ไม่  ปล่อยไป"

"ห่ะ  ปะปล่อยหรือครับ"

"ใช่  ปล่อยไปเถอะ"  ชานณวัฒิตัดสินใจถูก  เค้าควรปล่อย  ปล่อยวางทั้งตัวเองและนิชคุณ  เราสองคนไม่ไช่คู่กัน ต่อให้ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่อยู่วันยังค่ำ  มันคือความลุ่มหลงชั่วคราวของเค้าเอง

นิชคุณทราบซึ้งน้ำใจชานณวัฒิ  เค้าอโหสิกรรมให้กับสิ่งที่เคยผ่านมา แปลงร่างกลับร่างเดิมของตนเองแล้วชูคอจ้องหน้า  แล้วถึงจะเลื้อยไปกับพี่งูเห่าของตน

ชานณวัฒิมองทั้งสองตัวเลื้อยจนลับสายตาไป

"ฉันขออโหสิกรรมด้วยน่ะ  ไป...กลับ"

...........................................................

จบ