นิยายของเค้า

"ฮึบ อ๊า!  หึหึหึหึหึ...พ่อเลี้ยงอ่า" "อ่า ฮึก อ่า!" ผมเกลียดพวกเค้า  ผมเกลียดพวกเค้าสองคน ทำไมห้องนอนของผมต้องติดกับห้องสองคนนี้ด้วย  มันไม่ยุติธรรมเลยที่จะให้ผมมานอนฟังไอ้เรื่องบ้าๆ พันธ์นี้ ให้ผมต้องรับรู้เรื่องการกระทำคะนองรักของพวกเค้าสองคน ไอ้หมอนที่ผมใช้อุดหูมันก็ช่วยได้เวลาที่จะทำให้ผมไม่ได้ยินเรื่องอุบาทว์ๆ ช่วงข้ามวันข้ามคืนได้บ้าง ผมไม่อยากอยู่ที่นี่เลย  ถึงแม้ว่าอีกคนหนึ่งจะขึ้นว่าเป็นแม่ผม  แต่เธอก็ไม่ได้ให้ความรักผมเหมือนกับพ่อ  เพราะเธอไม่ได้ต้องการผม  เราสองคนจึงไม่ได้มีความผูกพันธ์กัน พ่อเสียไปเมื่อปีที่แล้ว  ก่อนเสียก็ได้สั่งเอาไว้ก่อนตาย "ยังไงเค้าก็เป็นแม่เรา  ถึงเค้าจะไม่ได้เลี้ยงดูเราจนเติบใหญ่...ไม่ได้ให้ความรัก  คุณก็ต้องเห็นแก่ผู้ให้กำเนิดนะลูก" ความกตัญญูรู้คุณสินะ  ที่ผมจะต้องชดใช้ผู้ให้กำเนิด "อาาา!!" "โอ้ววว" เพลิงนรกชัดๆ  ขอโทษนะ  อดความคิดเห็นไม่ได้ ตอนเช้า ผมลงมาจากชั้นสองเข้าห้องครัวไปก็เจอกับฉากรสจูบหวาน  สงสัยเมื่อคืนคงยังไม่อิ่มหนำสำ...

เหมาะอ่ะ  เหมาะสมกันมาก   โคตรฟินเลย  😌😌😌😌😌😌😌😌😌😌😌😌😌😌 พี่แทคยอนกับพี่ชินเฮเป็นคู่ที่ผมเชียร์ที่สุดในมหา'ลัยเลย  ผมนึกใครไม่ออกอ่ะ  เอาคนอื่นมายืนข้างพี่แทคยอน นึกหน้าแต่ละคนแล้วไม่มีใครเท่าพี่ชินเฮได้เลยสักคน  คู่นี้แหละเหมาะสมที่สุดที่ผมจับคู่ให้ และก็อยากให้สองคนเป็นแฟนกันจริงๆ ด้วย "เฮยยย~" ถอนหายใจ  ไม่มีวันไหนเลยที่ผมจะหยุดคิดถึงสองคนนี้  😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊 นี่ผมแอบเอาพวกเค้าสองคนมาเขียนนิยายด้วยน่ะ  ไม่มีใครรู้เลยนอกจากผมคนเดียวที่จะบอกตัวเองให้ทราบ  ฮ่า! "เฮ้อออ~"   . . "นี่ท่าจะเป็นเอามากน่ะ  ไอ้น้องคุณของนายเนี่ย...จับให้เราคู่กัน  เมื่อไหร่จะบอกน้องเขาสักทีฮึแทคยอน"  ชินเฮเก็บพวงลีดเดอร์โดยมีแทคยอนช่วย "นั่งเท้าคางยิ้มเหม่อกลางอากาศอยู่คนเดียวแบบนั่นน่ะ" "หึ  ก็เร็วๆนี้แหละ  รอให้ชิงเกมส์ฟุตบอลผ่านไปก่อน" "เร็วๆ น้า...ฉันรำคาญ  ไม่ใช่น้องคุณรหัสของนายคนเดียว  แต่ทั่วทั้งมหาลัยเลยต่างหาก ...

งูจงอางเพศผู้และเพศเมีย เฝ้ารอการฟักไข่ออกมาเป็นตัว  ก่อนหน้านี้ไข่บางฟองก็ถูกพ่องูแม่งูกลืนกินเข้าไป ปกติแล้วตามธรรมชาติก็กินกันเองอยู่แล้ว  และที่ต้องทำแบบนั้นเพราะไข่บางฟองมีสิ่งผิดปกติ  หรือมีไข่ข้างในพิการ    ทว่า  หนึ่งในฟองฟักออกมามีลำตัวสีขาวเผือกตัวเล็ก  มันแตกต่างจากไข่อื่นๆมีดวงตาสีดำสนิท  ก็ใจหายคว่ำ...เห็นพ่องูและแม่งูเขมือบพวกพ้องพี่น้องของตน ค่อยๆ เลื้อยออกจากกองไข่หลบหลืบกลมกลืนไปกับดินอำพรางตัวไม่ให้พ่อและแม่งูเห็นแล้วรอให้ท่านทั้งสองเลื้อยออกไปจากใต้หลุมโพรงดิน  แล้วตนถึงจะออกไปจากที่นี่ได้ หลบอยู่นานจนมืดพลบค่ำพ่องูไม่อยู่แม่งูไม่ยอมเลื้อยไปไหน  ยังคงนอนหลับขดตัวกลมกกไข่ที่เหลือ  มีทางเดียวคือต้องค่อยๆ เลื้อยหนีออกไปไม่ให้รู้ตัว พยายามให้กลมกลืนกับดินเลื้อยไปตามผนัง  เมื่อเลื้อยโผล่พ้นออกมาได้ก็โล่งอกใจทันที   พอออกมาไม่รู้จะเลื้อยไปที่ใด  สายตาของตนปรับแสงในที่มืดจับความเย็นและความอุ่นตามธรรมชาติ  แต่ตอนนี้ขอเลื้อยตัวเองให้รอดพ้นปลอดภัยก่อนจะดีกว่า  เ...

วันเดียวกันมีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย  มีอะไรอีกบ้างที่นิชคุณยังไม่รู้  คนร่างบางนอนไม่หลับทั้งคืนต้องให้คิดหลายเรื่องจนถึงรุ่งเช้า  โดยเฉพาะงูเห่าน่าเกลียดน่ากลัวนั่นเป็นหลักที่ชวนคิดหนัก   นั่นสิน่ะ  เค้ายังไม่รู้เรื่องงูเห่าตัวนั้นดีนัก  ลืมไปว่ามันมีมาก่อนหน้านั้นแล้ว อุทยานป่าแห่งนี้ก็กว้างมากอยู่  มีหลุมบ่อศักดิ์สิทธิ์อะไรหรือเปล่า  พอชุบเนื้อตัวก็ทองเหมือนเงาะป่าบ้าใบ้ได้มั้ย  แต่นี่มันสัตว์เดรัจฉานอย่างงูเห่า  ต้องมีอะไรสิที่ทำให้งูเจ้าตัวนั้นมีสภาพกึ่งมนุษย์ จะบอกว่าอัปลักษณ์ก็ไม่ได้  มันก็ไม่ได้น่าเกลียดน่ากลัวขนาดนั้นเช่นกัน...เหมือนเป็นกึ่งเทพกึ่งคน  ในความเข้าใจของคนร่างบาง   อย่าลืมสิว่าพี่งูเห่าเคยทำอะไรให้เค้าบ้าง  มันไม่เคยทำร้ายเค้าเลยสักครั้งเดียวแม้แต่ปลายเล็บ  นิ้วก้อยและนิ้วเท้าก็ยังไม่เคยกัด  มีแต่จะปกป้องตนจากสัตว์อื่นๆ ด้วยซ้ำ และนี่เป็นครั้งแรกที่เค้ายิงแล้วมันก็พ่นพิษใส่ขากางเกงตัวเองเพื่อเอาตัวหนีรอดเท่านั้น   'พี่งูเห่า  ฉันข...

งูจงอางเพศผู้และเพศเมีย  เมื่อพวกมันได้อยู่ด้วยกันแล้วก็คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วสิน่ะ  นิชคุณมองพวกมันสองตัวที่เค้าปล่อยเข้าป่าสู่ธรรมชาติ งูเห่าก็เห็นว่าคนที่ตนหวงปล่อยสัตว์เดรัจฉานเช่นเดียวกับตนเข้าสู่ผืนป่า ต่างฝ่ายชูหน้าจ้องกัน  ไม่ได้คิดเข้าว่าอันนี้ถิ่นของกูน่ะ "พวกมันก็ได้อยู่ด้วยกันแล้ว  เราก็กลับกัน" นิชคุณเอ่ย ชานณวัฒิเห็นความดีในตัวคนเล็กก็ยิ้มบาง  อยากให้นิชคุณเห็นความดีในตัวเค้าบ้าง "คุณ  เดี๋ยวก่อน"  ชานคว้ามือบาง  นิชคุณกำลังจะเดิน  หยุดแล้วหันมองมือตัวเองถูกกุมจับ  "ฉันชอบนายน่ะ" ชานณวัฒิบอกความในใจ "ฉันรู้" "แล้วทำไมนาย..."  ชายหนุ่มร่างยักษ์ไม่เข้าใจ "ฉันไม่แน่ใจ  ยังไม่อยากยอมรับความรู้สึกที่ฉันมีให้นายในตอนนี้  มันคือความรักแบบไหน  แบบเพื่อน...หรือแบบคนรัก"  นิชคุณเชิดหน้าตอบ  อาจจะตอบแบบคนหยิ่งไปหน่อย "ไม่เป็นไร  นายยังไม่แน่ใจแต่ฉันจะรอ ฉันก็บอกความรู้สึกฉันแล้ว"  ชานยิ้ม ถึงแม้คนตัวเล็กจะไม่ได้ปฏิเสธความรักของเค้า  ก็จะรอคนตรงหน้าเ...