นิยายของเค้า

"คุณเทพ.."  นิชคุณปรบมือดีใจที่เทพพิทักษ์มาเยี่ยมตนถึงที่บ้าน  เข้าไปจูบคนร่างใหญ่ที่เคยชิงจูบตนเอาไว้เมื่อวันก่อน  นิชฌานและภรรยาของเขาอึ้งไปที่ไอ้แสบกล้าจูบคนต่อหน้าให้เห็น  และพวกเขาก็ไม่เคยจูบกันให้คุณเห็นด้วย  รู้สึกเอะใจชอบกล.. ถ้ามีใครบางคนทำให้นิชคุณเห็น "เทพ.. นายทำแบบนั้นกับคุณรึเปล่า"  คาดคั้นถาม  เทพพิทักษ์ไม่กล้าตอบ...ใบหน้าของเขาก็แดงเพราะอายต่อหน้าพี่ชายคนรัก "โธ่.. พี่ฌาน  จะเป็นไรไป  ทีพี่ยังจูบกับพี่แพรวได้เลย"  นิชฌานกับภรรยาของเขาตาโต "นี่แกแอบเห็นงั้นเหรอ" "เอ้า  ทำไมอ่า..น้องจะจูบกับคนรักของตัวเองมันผิดตรงไหน  ม๊วฟ~"  นิชคุณทำหน้างง  คนรักกันก็ต้องแสดงความรักกันสิ...ใช่มะๆ แล้วก็ทำท่าปากม๊วฟส่งจูบใส่พี่ชายดู "ขอโทษครับ  ที่ผมละลาบละล้วงนิชคุณ..ก็แค่จูบนิดหน่อย"  เทพพิทักษ์เอ่ยกล่าวขอโทษแสดงสีหน้าว่าผิดจริงๆ จากนั้นนิชคุณก็จูงแขนชายหนุ่มเข้าไปในบ้านตัวเอง  อวดบ้านอวดช่องที่ตนอยู่ให้คนรักเห็น  พออวดเสร็จก็พาไปนั่งเล่นที่สวนหย่อมหน้าบ้านพร้อมกับน้ำและขน...

วันต่อมา  นิชคุณก็ยังมาหาเทพพิทักษ์ที่ทำงาน  ขมักเขม้นกับเกมที่นั่งเล่นอยู่คนเดียว  เทพเงยหน้าขึ้นมองดูแล้วก็ยิ้ม  ลิ้นที่นิชคุณยื่นออกมาจิกมุมปาก  แหม..เห็นแล้วมันอยากจะจับลิ้นดึงจังเลย  เห็นแบบนั้นแล้วก็วางปากกาลงแล้วลุกไปนั่งข้างตัวแสบ "ไหน  เล่นอะไร"  เอาหัวไหล่ชนกันแล้วทำเป็นมองเกมในมือ  หน้าตามีรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม "มาริโอ้  เนี่ยๆ คุณเทพ  นิดกระโดดไม่ถึง..ช่วยหน่อยสิ"  "ไหนๆ"  เขาโน้มหน้าเข้าไปใกล้หน่อยนึงแต่พอที่นิชคุณเผลอก็เข้าจุ๊บปากอวบอิ่มนั้นทันที "อืออออ"  มือถือหล่นลงพื้นเสียงดังตุ้บ  เทพพิทักษ์ฉวยโอกาสเอามือรั้งท้ายทอยเอาไว้ให้รับจูบดูดดื่มของตน  จูบจากคนบ้าที่ไม่ประสีประสาอะไร "อื้อ" นิชคุณไม่ทันตั้งตัวมือทั้งสองของตัวเองจับแขนใหญ่ไว้ที่รั้งท้ายทอยของตน  แทบจะหายใจไม่ทัน จูบมันยังหวานเหมือนเดิมตอนที่เคยรักกันเมื่อชาติที่แล้วไม่มีเปลี่ยน  ไม่ว่าจะเนิ่นนานมากี่ร้อยปีเพียงใด  คนๆนี้แหละคือดวงใจของเขาที่ตามหาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน  นิชคุณรับจูบคนตัวใหญ่...

"คุณไปด้วย..คุณไปด้วย" "จะไปทำมั้ย...พี่ไปทำงานน่ะคุณ  งาน..งานหน่ะ ไม่ใช่ที่เล่นสำหรับคุณนะ" "ก็คุณไม่ได้ไปเล่นสักหน่อย  คุณจะไปหาผัวตัวเอง" เขาแปลกใจ  วันนี้คุณดูพูดจารู้เรื่องแหะ  เหมือนคนปกติมากเลย  ตั้งแต่...  ไม่นา... นิชคุณเห็นพี่ชายตัวเองกำลังยืนงงก็รีบไปขึ้นรถกลัวจะไม่ได้ไป "เฮ้ยคุณ"  ไม่ทันแล้ว.. หรือบางที  เทพพิทักษ์อาจจะเป็นตัวกำหนดให้คุณให้หายเป็นปกติก็ได้  ฌานยักไหล่.. ไม่ลองก็ไม่รู้  ขอให้น้องหายเท่านั้นดีที่สุด  ทุกอย่างจะได้กลับมาดีและมีความสุข "ผัวจ๋าาา.."  หือ?  นิชคุณเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานพละการโดยไม่ได้เคาะ  เดินหน้าตายิ้มเบิกบานเข้าไป  ฌานเอามือตบหน้าผากตัวเองดังฉาดกับคำพูดของน้องที่ประเสริฐสุดจะหาไม่  ไปเรียกเทพว่าผัวเสียงดังขนาดนั้นป่านนี้คงรู้กันทั่วทั้งบริษัทหมดแล้วนะสิ  จะรอดมั้ยเนี้ย..ไอ้คุณเอ้ย เทพกำลังเซ็นเอกสารอยู่ตกใจกับการปรากฏตัวของนิชคุณเข้ามาแบบไม่ให้สุ่มให้เสียงปากกาในมือไหลลื่นเลยทำให้ขีดเส้นออกนอกกระดาษแผ่นสีขาวทันทีเงยหน้าขึ...

"ไม่เอา... จะอยู่กับคุณเทพ!  คุณเทพเป็นผัวฉัน...นิดจะอยู่ที่นี่  เราสองคนรักกันพี่อย่ามายุ่ง" ฌานยื้อแย่งแขนน้องชายจะพากลับบ้าน "เขาไปเป็นผัวแกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" "เมื่อชาติที่แล้วไง  เราได้กันแล้วนะ" "หึ้ยไอ้คุณ" "อื้อออ..." "โอ้ยะ"  ฌานอุดปากนิชคุณโทษฐานที่พูดเรื่องบัดสีต่อหน้าคนอื่นจนเขาแทบอาย   นิชคุณก็ใช่ย่อยหาทางเอาตัวรอดด้วยการเยียบเท้าพี่ชาย  หลุดออกมาได้ก็วิ่งเข้าไปกอดชายหนุ่มทางด้านข้างแน่น "ไม่ไป  นิดจะอยู่กับผัวตัวเองที่นี่  ไอ้คุณหลวงทัพมันแยกเราสองคนออกจากกัน  มันสั่งคนปิดปากฆ่าบ่าว  คุณเทพต้องจัดการนะขอรับ" "ไปได้แล้วคุณ  อย่าไปฟังเขาเลยเทพ  ไอ้คุณมันเพ้อเจ้อ"  นิชฌานไม่อยากให้นิชคุณเล่าอะไรในอดีตให้คนตัวใหญ่ฟัง  เพิ่งจะเจอหน้ากันไม่กี่วิเหมารวมแล้วว่าเป็นผัวตัวเองกลับชาติมาเกิด  จับนิชคุณแยกแล้วรีบพาออกจากห้องสัมภาษณ์  ดูท่าจะไม่ยอมกลับง่ายๆจะอยู่กับอีกคนให้ได้เลยเชียว อะไรกัน  คุณเทพ.. หลวงทัพ สองพี่น้องเขาเถียงอะไรกัน  คำพูดคำจาประโยคเล่าน...

พ.ศ.  2533 "แง้!  ฮึกแง้!"  เสียงเด็กน้อยวัยทารกร้องตอนตี 2ของทุกคืน อีกแล้วที่ลูกชายตัวเล็กต้องร้องไห้แบบนี้มันเพราะอะไรกัน "โอ๋ๆ มาแล้วๆ แม่มาแล้ว  นิชคุณร้องทำไมคร้าบ  ฝันร้ายอีกแล้วเหรอ"  รดาเข้าไปอุ้มลูกชายมาไว้ในอ้อมอกของตัวเองแล้วปลอบขวัญให้ "น้องร้องอีกแล้วหรือครับแม่"  นิชฌานเด็กน้อยวัย10ขวบงัวเงียตื่นขึ้นมาเพราะเสียงร้องของน้องชาย "ฌาน  จ้ะ.. น้องอาจจะฝันร้ายน่ะลูก"  เมื่อฝ่ามือของเธอสัมผัสเข้ากับผิวหนังด้านหลังของลูกน้อยผิดปกติเหมือนมีรอยขีดข่วนจึงวางนิชคุณลงกับที่นอนเล็กๆของเขา  แล้วจับตัวพลิกข้างดูพบรอยบาดแผลกว้างยาวเหมือนคนถูกเฆียน "ตายแล้ว  นิด...เป็นอะไรลูก  ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ  ฌาน..ทำอะไรน้องหรือเปล่าลูก"  เธอถามลูกคนโต  นิชฌานส่ายหัวด้วยการปฏิเสธ  รดาจึงไปปลุกสามีขึ้นมาคุย "หรือว่า  จะเป็นรอยกรรมของนิชคุณอดีตชาติที่แล้วค่ะคุณ"  เธอกล่าวกับสามีด้วยความเป็นห่วงลูกคนเล็กเกิดมาก็มีกรรมเสียแล้ว  ช่างน่าสงสารจริงๆ "อาจจะเป็นไปได้นะ" "งั้น  ชาต...

"มาเอามันไปเฆียน!  จนกว่ามันจะเปิดปาก!" "ขอรับ" อีกแล้วหรือ  ต้องมีคนถูกเฆียนในเรือนเพราะคุณหลวงทัพอีกแล้วดอกหรือ น้ามะลิทำอะไรผิด... คุณหลวงทัพท่านก็เข้มงวดซะเหลือเกิน  ต่อไปจะเป็นใครหนอรองรับอารมณ์ของท่าน  แต่ขออย่าให้เป็นเราเลยเถิด... เพี้ยะ! กระผมสะดุ้งตกใจเพราะเสียงหวายที่หวดลงบนผิวหนังด้านหลังาของน้ามะลิ "โอ๊ยยยย!  คุณหลวง..ฮือฮือฮือฮื่อ" "บอกกูมา  มึงขโมยเอาสร้อยทับทิมของกูไปให้ใคร" สร้อยทับทิม... ตายห่าล่ะ! กระผมหันควับมองคุณเทพ   คุณเทพมองทางกระผมด้วยสายตาเหมือนจะปรามไม่ให้ยุ่งเกี่ยวหรือระคายเรื่องของผมและคุณเทพออกไป  มันยากที่จะรับได้นะ ใช่... คุณเทพและกระผมเราสองคนรักกัน  เป็นรักที่ผิดบาป  ท่านเจ้าคุณทัพจะรู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด กระผมก้มหน้าหลุบต่ำเม้มปากแน่น  ไม่อยากเห็นภาพบาดเจ็บของน้ามะลิให้มาจดจำ  และไม่อยากคิดด้วยว่าจะเป็นวันไหนที่จะเจอเยี่ยงนี้กับตัวเองเหมือนเจออย่างวันนี้บ้าง แต่...สร้อยทับทิมนั่นมันหายไปอยู่ที่ใดกัน  ก็คุณเทพเป็นคนมอบให้กับเรา  ม...

ไทเมื่อได้แต่งงานฉันท์สามีภรรยากับเอื้องฟ้าไปแล้วย้ายไปอยู่ด้วยกันกับพ่อตาของเธอ   แรกๆพ่อตาอำนวยดูไม่ชอบใจในตัวเขาเขม่นหน้าเขา  พอหลังๆเขาเรียนจบแล้วหาทำงานเลี้ยงชีพช่วยเหลือครอบครัวก็รับในตัวเขาได้ในทันที  บรรเจิดรู้เรื่องก็เหมือนอยากจะตัดเป็นตัดเพื่อนกับไท  ในเมื่อผู้หญิงเลือกอีกคนก็ไม่อยากที่จะคุยด้วย  แม้แต่แก้วตาที่รู้ว่าเอื้องฟ้าไม่ได้คิดอะไรกับบรรเจิดก็สงสารลูกพี่ลูกน้อง ตอนที่เอื้องฟ้าโกหก  เขาบอกได้เลยว่าเขาโกรธหล่อนมากเพียงไหนที่ปิดบังตัวตนความจริง   อยากจะใส่อารมณ์กับหล่อน  แต่พ่อตาทำได้แค่เตือนให้ระวังโรคประจำตัวของหล่อนจะกำเริบก็ลืมนึกไปเสีย   ตัวเองจึงขออยู่ตัวคนเดียวก่อน  หากทำใจได้เมื่อไหร่แล้วจะคุยด้วยตัวเอง   เอื้องฟ้าก็เข้าใจชายหนุ่มใหญ่  ที่แรกนึกว่าพ่อตาจะดุเขามาก  แต่ที่ไหนได้ตาอำนวยแกเกรงใจลูกสาวไม่อยากขัดใจ ..แกหวงและห่วงเอื้องฟ้ามาก  เป็นพ่อตาที่น่ารักและแสนอบอุ่นทำให้นึกเคารพในตัวท่าน  ในวันว่างๆผ่อนคลายสมอง  ไทจะไปนั่งดูเขาซ้อมบทที่ละครเวที...

เขาเข้าใจแล้ว  ทำไมถึงมีคนหน้าเหมือนตนเข้ามาเกี่ยวข้อง  เหตุการณ์ทุกอย่างดูจะกลับมาซ้ำรอยเดิมอีกครั้ง  นิดเหมือนเป็นตัวแทนเอื้องฟ้ากลับมาให้แทคยอนรักอีกครั้ง  แบบนี้เท่ากับความรักของเขาจะต้องพับลงอีกครั้งน่ะสิ  และแบบนี้แล้วเขาจะไม่มีวันได้ครองรักกับไทอีกแล้วใช่มั้ย  เขายังอาภัพรักไม่พออีกหรือ  แค่นี้ก็ทรมานแย่แล้ว...กว่าจะได้พบกับไท หม่อมหลวงนิชคุณน้ำตาคลอเบ้าหน่วยตา  บุญของเขาอ่อนลงเมื่อเรือนร่างของตัวเองถดหายไป  แสดงว่าใกล้เวลาที่เขาจะต้องไปชดกรรม แต่แล้วกลับมามีแรงบุญใหม่อีกครั้ง  เรือนร่างสว่างวาบขึ้นมาเมื่อมีคนทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้  "นิด" เขารู้สึกถึงได้ว่าเป็นนิดทำบุญให้  "ขอบใจมากนะ" เมื่อวันสำคัญมาถึง  วันเปิดกล้องและวันบวงสรวงวันเปิดตัวนักแสดงหน้าใหม่อย่างนิชฌาน  ทุกคนให้ความสนใจเป็นอย่างมากโดยเฉพาะชานชนะดูจะสนใจเป็นพิเศษอย่างเห็นได้ชัด  ชายหนุ่มยักษ์พยายามชวนคุย  แล้วเมื่อผ่านไปวันถ่ายทำละคร  บทละครนางเอกแน่ใจแล้วว่าต้องเป็นผู้หญิงเล่น  แทคยอนเปลี่ยนบทให้นิชฌ...