นิยายของเค้า

ไทเมื่อได้แต่งงานฉันท์สามีภรรยากับเอื้องฟ้าไปแล้วย้ายไปอยู่ด้วยกันกับพ่อตาของเธอ   แรกๆพ่อตาอำนวยดูไม่ชอบใจในตัวเขาเขม่นหน้าเขา  พอหลังๆเขาเรียนจบแล้วหาทำงานเลี้ยงชีพช่วยเหลือครอบครัวก็รับในตัวเขาได้ในทันที  บรรเจิดรู้เรื่องก็เหมือนอยากจะตัดเป็นตัดเพื่อนกับไท  ในเมื่อผู้หญิงเลือกอีกคนก็ไม่อยากที่จะคุยด้วย  แม้แต่แก้วตาที่รู้ว่าเอื้องฟ้าไม่ได้คิดอะไรกับบรรเจิดก็สงสารลูกพี่ลูกน้อง ตอนที่เอื้องฟ้าโกหก  เขาบอกได้เลยว่าเขาโกรธหล่อนมากเพียงไหนที่ปิดบังตัวตนความจริง   อยากจะใส่อารมณ์กับหล่อน  แต่พ่อตาทำได้แค่เตือนให้ระวังโรคประจำตัวของหล่อนจะกำเริบก็ลืมนึกไปเสีย   ตัวเองจึงขออยู่ตัวคนเดียวก่อน  หากทำใจได้เมื่อไหร่แล้วจะคุยด้วยตัวเอง   เอื้องฟ้าก็เข้าใจชายหนุ่มใหญ่  ที่แรกนึกว่าพ่อตาจะดุเขามาก  แต่ที่ไหนได้ตาอำนวยแกเกรงใจลูกสาวไม่อยากขัดใจ ..แกหวงและห่วงเอื้องฟ้ามาก  เป็นพ่อตาที่น่ารักและแสนอบอุ่นทำให้นึกเคารพในตัวท่าน  ในวันว่างๆผ่อนคลายสมอง  ไทจะไปนั่งดูเขาซ้อมบทที่ละครเวที...

เขาเข้าใจแล้ว  ทำไมถึงมีคนหน้าเหมือนตนเข้ามาเกี่ยวข้อง  เหตุการณ์ทุกอย่างดูจะกลับมาซ้ำรอยเดิมอีกครั้ง  นิดเหมือนเป็นตัวแทนเอื้องฟ้ากลับมาให้แทคยอนรักอีกครั้ง  แบบนี้เท่ากับความรักของเขาจะต้องพับลงอีกครั้งน่ะสิ  และแบบนี้แล้วเขาจะไม่มีวันได้ครองรักกับไทอีกแล้วใช่มั้ย  เขายังอาภัพรักไม่พออีกหรือ  แค่นี้ก็ทรมานแย่แล้ว...กว่าจะได้พบกับไท หม่อมหลวงนิชคุณน้ำตาคลอเบ้าหน่วยตา  บุญของเขาอ่อนลงเมื่อเรือนร่างของตัวเองถดหายไป  แสดงว่าใกล้เวลาที่เขาจะต้องไปชดกรรม แต่แล้วกลับมามีแรงบุญใหม่อีกครั้ง  เรือนร่างสว่างวาบขึ้นมาเมื่อมีคนทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้  "นิด" เขารู้สึกถึงได้ว่าเป็นนิดทำบุญให้  "ขอบใจมากนะ" เมื่อวันสำคัญมาถึง  วันเปิดกล้องและวันบวงสรวงวันเปิดตัวนักแสดงหน้าใหม่อย่างนิชฌาน  ทุกคนให้ความสนใจเป็นอย่างมากโดยเฉพาะชานชนะดูจะสนใจเป็นพิเศษอย่างเห็นได้ชัด  ชายหนุ่มยักษ์พยายามชวนคุย  แล้วเมื่อผ่านไปวันถ่ายทำละคร  บทละครนางเอกแน่ใจแล้วว่าต้องเป็นผู้หญิงเล่น  แทคยอนเปลี่ยนบทให้นิชฌ...

แทคยอนค้นประวัติแฟ้ม ม.ล. นิชฌาน  กุลณัฐ์วงศ์ไพศาลขึ้นมา  แต่แปลก.. ผู้ชายร่างโปร่งคนนี้ไม่ค่อยมีประวัติอะไรเลย "ไอ้แทค" "อ้อ  มึงมาดีเลย" ชานชนะผลักบานประตูเข้ามาในห้องทำงานประธานบริษัท  ทรงผมคนตัวยักษ์เปลี่ยนทรงไปแล้ว  เมื่อวานนี้ที่แฟนคลับกรี๊ดกร๊าดกันหน้าบริษัทของเขาคือมันนี่เองวิ่งมาหาแล้วกอดคอเขา  สาวๆเลยกรี้ดลั่นเลย  ชานชนะเลยดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมา "กูจะเริ่มเปิดกล้องแล้ว  วางตัวนางเอกได้แล้วแต่ยังไม่แน่ใจ  กูอยากให้สมบทบาทมากนะ  แต่ว่าคนดูจะรับได้หรือเปล่า" "ทำไมว่ะ  นางเอกหน้าเบี้ยวหรือว่าจมูกหักว่ะ"  ชานชนะหนีบเก้าอี้หมุนตรงข้ามโต๊ะทำงานเพื่อนมานั่งแล้วหมุนตัวเล่นไป "มันไม่ใช่อย่างนั้น  นางเอกที่ว่า.. เป็นผู้ชายว่ะ" ปึก แทคยอนวางแฟ้มคล้ายเหมือนกับจะโยนลงไปบนโต๊ะฝั่งที่เพื่อนนั่งอยู่  รูปภาพผู้ชายหน้าหวานที่ไร้แว่นตาบดบัง  ชานชนะหมุนตัวหยุดมาบรรจบกับภาพที่แทคยอนโยนมาพอดี  ชายหนุ่มยักษ์จึงรีบถือแฟ้มภาพขึ้นมาถือดูทันที "สวยว่ะ"  ชานชนะอุทาน น้านไง  ไม่มีผ...

ปึก "อุ้ย.. ขอโทษจ้ะ" "โอ้ย  ตายแล้วเอื้องเป็นอะไรหรือเปล่า"  เอื้องฟ้ารีบก้มช่วยเก็บหนังสือที่ตกหล่นให้กับคนที่เธอชนใส่เมื่อกี้  พอเธอยืนได้แล้วยื่นหนังสือคืนให้ใบหน้าของชายหนุ่มตัวสูงซึ่งหล่อนต้องแหงนมองขึ้นดูถึงกับชะงักในความหล่อเหลาคมคายบุรุษตรงหน้า  หนังสือที่ยื่นให้ชายหนุ่มกระตุกทีหนึ่งทำให้หล่อนต้องดึงสติกลับคืนมา "ขอ ขอโทษด้วยจ้ะ" "ไม่เป็นไรครับ"  ชายหนุ่มใหญ่หน้าตอบยิ้มบางก่อนจะค้อมศรีษะเล็กน้อยเป็นการขอตัว "หืยยย  หล่อมากเลยเอื้องฟ้า"  เอื้องฟ้ายิ้มแล้วเขินอายมองชายหนุ่มที่เดินห่างออกไปตามหลังจนลับสายตา "หล่อคม สูง ผิวสองสีอีกต่างหาก  ตัวก็บึกบึนเหมือนคนขยันออกกำลังกายเลยเอื้อง  สเปคเธอนี่นา  แล้วดูสิ.. อุ้ยๆ หน้าแดงเป็นตำลึงสุกเลยเพื่อนฉัน  แต่ เอ.. ลูกเต้าเล้าใครกันนาาา..." เอื้องฟ้าไม่ได้สนใจที่แก้วตาล้อเลียนเพราะยังเหม่อลอยอยู่  และกว่าจะดึงสติกลับมาได้อีกครั้งเพราะตัวของหล่อนถูกเขย่าจนตัวสั่นหัวคลอนไปหมดแล้ว แต่หนังสือที่เธอเก็บให้เมื่อครู่เธอแอบเห็นว่ามันเป็นหนังสือเกี่ยวกับการบริ...

เอื้อง เอื้อง! ย่าทวดเอื้อง! แทคยอนตื่นจากความฝัน  เอื้องคนที่เขาฝันถึงคือคนรักของทวดปู่ไทนี่เอง  ย่าทวดเอื้องและคุณทวดไทเป็นบรรพบุรุษของตน แล้ว.... เกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น  หลังจากที่ปู่ทวดของเขา  หรือ...ตัวเขาเองในอดีตชาติก่อน มันเป็นวันนั้น  วันที่ทวดไทนำผู้หญิงเข้ามาในวังถึงตำหนักริมน้ำนั่น "ปัดโธ่เอ้ยยย...ความรักของท่านชายกำลังไปได้สวยอยู่แล้วเชียว  แต่กลับพับลงไม่เป็นท่าซะงั้น  เพราะผู้หญิงคนนั้นที่เป็นบรรพบุรุษของเราสิน่ะ  มันน่ามั้ยไอ้ไท เอ้ย ไม่ใช่..ไอ้แทค วู้ว" แทคยอนสังเกตทันทีว่ามันเช้าแล้ว  หงุดหงิดกับเรื่องฝันตนเองลูบศรีษะตัวเองอย่างอารมณ์เสียแรงๆแล้วลุกขึ้นไปเปิดหน้าต่างรับแสงอาทิตย์และอากาศเข้ามาในห้องนอน  เมื่อแสงแดดอ่อนๆส่องหน้าและลมพัดปลิวไสวเข้ามาก็ทำให้รู้สึกสดชื่นผ่อนคลายขึ้นมาทันที  สักครู่พอตัวเขามองลงไปข้างล่างจึงพบท่านชายนิดอยู่ข้างล่างที่สวนหน้าบ้านของตนก็ยกยิ้มดีใจ 'ดีเลย  อยากรู้อดีตต่อ...' ชายหนุ่มคิดในใจ  และเห็นว่าคนตัวบางยืนคุยกับใครสักคนอยู่บริเว...

ความรักของไทเริ่มต้นขึ้น  ท่านชายกำลังมีความสุข แต่เขากำลังแปลกใจเรื่องหนึ่ง  บ่าวชานหรือไอ้ชานเพื่อนสนิทของเขาในปัจจุบันนั้น ในอดีต...หม่อมหญิงสร้อยดาวเป็นโรคปรสิต  เธอติดมาจากไอ้ชาน  ไอ้ชานรับใช้ท่านชายนิด    ใช่ว่าโรคปรสิตจะติดกันง่ายๆ  ทำไมท่านชายถึงไม่เป็นอะไรเลย  นอกเสียจากว่า...ไอ้ชานไม่ได้มีอะไรกับท่านชายเพียงคนเดียว "คิดอะไรอยู่รึ" หม่อมหลวงนิชคุณถาม แทคยอนมาวังหรเวชอีกครั้งหาข้อมูลเพิ่มจากท่านชายนิดมัวแต่คิดเรื่องที่สงสัย  "หม่อม"  เขามองท่านชายนิด "ผมมีเรื่องสงสัยเกี่ยวกับ...ชาน คนสนิทของหม่อม" "มีอะไรสงสัยก็ว่ามาเถิด" "หม่อมหญิงสร้อยดาวเป็นโรคปรสิต  ติดมาจากชาน  แล้วไอ้ชานชาติที่แล้วถวายตัวรับใช้หม่อมแต่หม่อมกลับไม่เป็นอะไรเลยมันแปลก  ผมเลยสงสัย...ว่าไอ้ชาน  ไม่ได้มีหม่อมคนเดียว" หม่อมหลวงนิชคุณขมวดคิ้วมุ่นเป็นปมกำลังคิดตามแทคยอนที่พูดอยู่  แต่ก่อนชานถวายตัวรับใช้เขาก็จริง  "พักหลังๆ พอรู้ว่าฉันรักไทก็ไม่ได้เรียกอีกเลย  ถ้าเรียกก็เรียกให้ไปร...

เขาพอจะเห็นเค้าโครงเรื่องอดีตตัวเองแล้วที่จะเอามาลงทำเป็นละคร  แล้วเรื่องนี้เขาอยากให้มีคนสำคัญมาแสดงด้วยก็คือชานชนะ  เพื่อนรักเพื่อนสนิทของตัวเอง  จึงเรียกให้ชานชนะมาหาตนที่บริษัท "เมื่อคืนกูโทรหาทำไมไม่รับสายวะ" "ฉันยุ่ง" "ยุ่งเรื่องอะไรวะ" "ฉันกำลังพล๊อตเรื่องใหม่" "หะ" ชานชนะเลิกคิ้วมองหน้าเพื่อนรัก "ฉันอยากให้นายมารับเล่นเรื่องนี้ให้ฉัน"  ชานชนะเลิกคิ้วขึ้นไปอีกแล้วชี้นิ้วใส่ตัวเอง "ฉัน" "ใช่  ฉันวางตัวแกไว้แล้ว  ต้องเป็นแกเท่านั้นรับบทเป็นพระเอก" เขาอยากให้ชานชนะรับบทเป็นตัวไทตัวอดีตของเขา  ส่วนนางเอกเขายังวางตัวไม่ได้เลย "แนวพีเรียด" "โว้ว!" "แล้วแกก็ต้องเปลี่ยนทรงผมกะลาของแกใหม่ด้วย"  แทคยอนชี้นิ้วไปที่ทรงผมหน้าม้าของชานชนะ "มันแหงอยู่แล้ว" "วางบทให้แกเรียบร้อยแล้ว  แต่มีสถานที่หนึ่งฉันอยากให้แกไปเห็น" พระราชวังหรเวช ชานชนะเยียบวังเขียวเรือนใหญ่  หม่อมหลวงนิชคุณรับรู้ด้วยญาณได้ทันที "ช...

หลังจากที่รู้เรื่องจากปากท่านชายนิดไปบ้างแล้ว  และรู้ด้วยตัวเอง  เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะระลึกชาติเห็นอดีตตัวเองจากฝันได้  คืนนี้เขาจะฝันเห็นอดีตตัวเองอะไรอีกหรือเปล่าไม่รู้นะ  แค่นี้ก็ทำให้เขาหาวหวอดอยากเข้านอนแล้ว เงยหน้ามองขึ้นดูดาวบนท้องฟ้าที่ระยิบระยับมากมายแข็งกันประกาย เมื่อออกมายืนรับลมที่ระเบียงห้องนอนแล้วก็ยิ้มปากบาง  นึกถึงอีกคนน่าเสียดายที่เขาไม่อาจสามารถจับต้องคนๆนั้นได้ แต่ก็แปลก...จองจำอยู่นานเกือบร้อยปีไม่ได้ไปผุดเกิด  เพียงแค่รอกลับมาเกิดใหม่  รอการกลับมาของเขาเพื่อปลดปล่อยวิญญาณหลุดพ้นจากที่นั่น  อยากรู้แล้วสิ...อะไรคือสาเหตุของท่านชายนิดกัน  โฮ่งๆ! โฮ่งๆ! เสียงสุนัขเห่าหอนที่หน้าบ้าน  ชายหนุ่มใหญ่ขมวดคิ้ว  เสือโคร่งสุนัขของเขาเห่าหอนทำไมกัน  มันดึกกลัวคนในบ้านจะแตกตื่น แทคยอนเดินออกไปดู  เจอเสือโคร่งเห่าหอนที่รั้วหน้าบ้านไม่มีใครแถวนั้นก็งง "ขอโทษครับคุณแทค  ผมลืมพาไอ้ตูบเข้ากรง"  เด็กหนุ่มรับใช้ในบ้านวิ่งมารับเสือโคร่งเข้าบ้านก็ขอโทษชายหนุ่ม "อืม"  เสื...

ตู้ม! เสียงน้ำแตกกระเซ็นหลังเรือนริมตำหนักที่คลองแม่น้ำ  ในช่วงเย็นที่หม่อมหญิงสร้อยดาวออกมาเดินเล่นรับลมเย็นๆ  ได้ยินเสียงไม่ไกลก็มองหาต้นเสียง  เมื่อเจอต้นเหตุกำลังโผล่พ้นมาจากเหนือผิวน้ำ  ชานบ่าวคนสนิทของพี่ชายนิด  สะบัดน้ำออกจากศรีษะ  เรือนร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแน่น  อวดผิวช่วงบนจนถึงหน้าท้องทำให้หล่อนต้องตาต้องใจนัก  อดชื่นชมไม่ได้  เธอแอบดูชานอาบน้ำที่ท่าแม่น้ำริมศาลา  แล้วชายหนุ่มยักษ์หน้าตาดีอย่างชานมันก็อดไม่ได้เช่นกันที่หล่อนอยากจะให้ลองจับหรือสัมผัสกล้ามเป็นมัดๆนั่นด้วยมือตนเอง  พี่ชายนิดไม่เคยคิดจะทำแบบนี้กับเธอบ้างเลยตั้งแต่แต่งงานกันมาหลายปี  เธอเหี่ยวเฉามากไม่รู้เธอทนอยู่แบบนี้ไปได้อย่างไร  อยากจะไปหาเศษหาเลยข้างนอกก็กลัวคนจะนินทาเอาเป็นขี้ปากชาวบ้าน แล้วจะเป็นอย่างไรไหม  ถ้าเธอจะขอยืมคนสนิทของพี่ชายนิดมาแก้ขัดดอกสักคืนจะเป็นไรไป  เมื่อคิดแบบนั้นแล้วทำให้หล่อนนึกคึกขึ้นมา  ผุดยิ้มมุมปากเยาะร้ายให้พี่ชายนิด  "ดูสิ  พี่ชายนิดจะเสียใจแค่ไหนเชียว" ...